آیا می‌توانیم به اصحاب منهاج فردوسیان،‌ به طور جامع اعتماد کنیم؟ /
طرح سؤال: تعاملات انسانی، اقتضا می‌کند تا انسان‌ها به یکدیگر اعتماد کنند. در زمانه‌ای که اعتماد کردن به افراد، بسیار سخت شده و دستِ پاک، چشمِ پاک و قلبِ پاک، به ندرت پیدا می‌شود، آیا می‌توانیم به کسانی که خود را منهاجی می‌دانند، اعتماد دقیق کرده و رازها، دارایی یا ناموس خود را به آنان بسپاریم؟
جواب: منهاجی معصوم نیست بلکه در راه معصوم شدن است. پس نباید به کسی که منهاجی است و آثار صدق از گفتار و رفتارش هویداست، اعتماد مفصل نمود؛ زیرا برخی افراد، ایمانشان عاریه است و احتمال دارد با رسیدن به امانت درشت، خیانت را برگزیند. به همین لحاظ است که شرع مقدس، از اعتماد دقیق کردن به برادر (حتی اگر جامعاً شناخته شده باشد)، نهی نموده است. امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «لَا تَثِقْ بِأَخِیکَ کُلَّ الثِّقَهِ» (کافی، محدث کلینی، جلد ۲، صفحه‌ی ۶۷۲، باب النوادر) ترجمه: به برادرت جامعاً اعتماد مکن.
و از سوی دیگر فرمودند: «لَا یَطَّلِعُ صَدِیقُکَ مِنْ سِرِّکَ إِلَّا عَلَى مَا لَوِ اطَّلَعَ عَلَیهِ عَدُوُّکَ لَمْ یَضُرَّکَ فَإِنَّ الصَّدِیقَ رُبَّمَا کانَ عَدُوّاً» (وسائل الشیعه، محدث عاملی، جلد ‏۱۲، صفحه‌ی ۱۴۷، باب کراهه ذهاب الحشمه بین الإخوان بالکلیه) ترجمه: دوستت را بر رازت مطلع مساز مگر آن رازی که اگر دشمنت بر آن اطلاع یابد، تو را زیان نرساند، که همانا دوست، گاهی دشمن می‌شود.

منبع : http://yazahramadadi./post/2